body{ text-shadow: 0px 0px 4px rgba(150, 150, 150, 1); }

22 Oct 2016

Nick Garrie “The Nightmare Of J. B. Stanislas" 1969 UK Psych baroque Pop







Nick Garrie “ The Nightmare Of J. B. Stanislas"  1969 UK Psych baroque Pop masterpiece…! ultra rare French Press
full
In 1969 Nick Garrie, an ex-pat British drifter got discovered in France and given a record contract and a 56 piece orchestra. After the promos were pressed, the owner of the label topped himself and everything fell to pieces, Garrie became a French teacher somewhere in sleepy England and the LP became a super-rare baroque pop masterpiece, copies occasionally changing hands for a grand or so. Reminiscent of The Beatles, The Zombies and with something approaching the surreal songwriting genius of early Marc Bolan, Syd Barrett or Brian Wilson, it’s like a Christmas and a Birthday for anyone who likes brightly psychedelic, cathartic tunes and the beautifully-aged aesthetic of 60s production. Almost every tune is a standout but ‘Ink Pot Eyes’, ‘Deeper Tones of Blue’ and ‘Stephanie City’ are particularly breathtaking. 

By Edgar Smith ……..
The album is an interesting example of psychedelics in the best traditions of the late baroque-pop ‘60s. He first came to France in 1969 with producer Eddie Vartan, who was able to decorate the beautiful songs of Nick’s orchestration, which was able to make a record on the level of other powerful work period (eg, Billy Nichols and Bill Fay). Unfortunately shortly after the album went on sale, the owner of the label AZ committed suicide because of what the release was not properly promoted or received due to him fame.
Nick quite interesting origin - his mother was Scottish, his father - Russian. Inhaling from a very young age the air of bohemian life, the European musical and cultural revolution of the late '60s, Gary decided to express its cosmopolitan view of the world through music.
His psychedelic somewhat reminiscent of the early albums of Pink Floyd, or, indeed, solo performances Syd Barrett (what young Nick obviously listened with delight his work, confirms the same and the number of “British-sidovskoe” pronunciation, which is heard well even in the opening track of The Nightmare Of JB Stanislas). Unlike other representatives of the genre, the music Nick Garry is very easy, but at the same time and unobtrusive……
One of the more exciting discoveries I made at the WFMU Record Fair this year came on the final day of the event. I was helping my bosses unload several boxes of LPs they had just purchased from another dealer, and I came across three records that I wanted to purchase: an original copy of Gram Parsons’ G.P., and the re-issue (limited to 1,000 copies) of Nick Garrie’s The Nightmare Of J.B. Stanislas. I asked my boss how much he wanted for them, and he responded with an offer of fifteen dollars. Both records were marked at $15, so for the sake of this post, we’ll say that I got the Nick Garrie album for free. Holy fuck was I ever happy. The few original copies that have ever surfaced usually sell for upwards of two-hundred or three-hundred dollars, so for the foreseeable future, this will more than satiate my thirst for owning the album. 

“Eddie Vartan-produced 1969 LP, wonderfully dreamy and baroque and folky and orchestrated. Lots of languid, lazy-day la, la, la’s here! Talented, curly-haired singer-songwriter Nick Garrie was youthful, peripatetic, and quite cosmopolitan (you can tell from his lyrics, referencing all corners of Europe). He had a Scottish mother, a Russian father, and was raised in both France and England, calling Paris his home at the time this record came out. Though nowadays it gets compared to the work of Nick Drake, Billy Nichols, Peter Sarstedt, Bill Fay, and others of note, due to music biz circumstances beyond Nick’s control, it immediately sank into obscurity upon initial release. The Rev-ola CD issue (first time ever on CD) is complete with extensive liner notes, track-by-track commentary by Nick himself, and seven bonus tracks including his fantastic and even harder to find than the LP 1968 single “Queen Of Spades” b/w “Close Your Eyes”. Great stuff for fans of UK popsike like Kaleidoscope.” – Aquarius Records……… 
 "The fabulous singer-songwriter / pop-psych debut masterpiece by Nick Garrie-Hamilton is reissued in vinyl format for the first time ever since its very rare France-only release in 1969. A musical delicatessen by this great Russian/Scottish, French raised singer songwriter. This LP first came out in France in 1969, under the production of Eddie Vartan, who managed to embody Nick’s perfect songs into an orchestration with several common points to that in other great albums from the era coming from the UK (think of Billy Nichols, Duncan Browne, Bill Fay…). Soon after the record came out, the AZ’s label owner committed suicide, the label resting orphaned and thus the release being unpromoted & undistributed sank in the dust of time. One of its songs, 'Wheel Of Fortune,’ was rescued back in the Strange Things Are Happening days for its inclusion on a volume of the legendary Circus Dayscompilations. The Wah Wah edition, issued under license from Nick Garrie himself, comes with two bonus tracks taken from Nick’s rare pre-LP 45, issued in France in 1968. It has been master cut by Yann Dub @ DK Mastering for a high quality sound pressing that will satisfy the most exquisite audiophile.“….wah wah records…..
Rather than opening with the standard assortment of lazy comparisons to who or what Nick Garrie-Hamilton and his Nightmare Of JB Stanislas sounds like (“Odessey and Oracle!” “SMiLE!” “A slightly less suicidal Nick Drake!”), something far more important first needs to be established. This obscure, all-but-unreleased, 1969-recorded flop from a teenaged Franco-Caledonian minstrel living an extended episode of A Place In The Sun contains, hidden within its ghastly grey gatefold, the most beautiful song ever recorded. 
It’s a song far prettier than Bridge Over Troubled Water, one more poetic than Something, is a slice of balladry less sappy than He Ain’t Heavy, He’s My Brother and less contrived than Hallelujah. That song is called Deeper Tones Of Blue, and it’s 100% aural ambrosia (the heavenly manna, not the rice pudding). 
Propelled along gently for an oh-so-short two-and-a-half minutes by a lone, twanging harpsichord, waves of softly picked acoustic guitar and a mournful, sweeping orchestral arrangement by a clearly underrated Gallic producer named Eddie Vartan, Deeper Tones is in many ways a traditional love song, taking its title and refrain from the shade of the narrator’s dear companion’s eyes. But it’s also one with a ever-present and irresistable tinge of sadness, exemplified primarily by Garrie’s cryptic lyric, which, whilst far from Bolan-esque nonsense prose, takes some time to get your head around. Yet when combined with the song’s soaring orchestration, choral bridges and melancholic, dream-like atmosphere, the romantic surrealism of lines like “I’d like to stroll along the seashore of your mind / and whisper all my secrets to the breeze”, delivered in Garrie’s attractive, slighty effeminate tenor, all seem to make sense, and are vital in making Deeper Tones Of Blue such a special experience. 
Even the opening line, starting with “Your lips are slightly warm / and cling like a summer wind / I’d like to lose myself in you” is good enough cause for bursting into tears. But of what? Sadness? Joy? Fear? God only knows, indeed. Which, incidentally, might be a fairly good lazy comparison here, if, instead of being a Brian Wilson original, God Only Knows was actually an interpretive cover version of #9 Dream (imagine that; it’s easy if you try). To conclude, track nine of Nick Garrie’s JB Stanislas is too heart-breakingly gorgeous for words and everybody needs to hear it. 
The remainder isn’t as great – you can’t really hope to top the most beautiful song ever recorded, of course – but, as a whole, The Nightmare Of JB Stanislas is a remarkably well-written and impeccably produced song cycle worthy of very much praise indeed. Musically, nine of the record’s 11 remaining tracks are in the same kind smoky, orchestrated, mildly psychedelic baroque pop and folk vein as Deeper Tones, and are uniformly excellent; Garrie’s ear for melody coupled with M Vartan’s for tasteful and emotive string arrangements is a match made in musical heaven, to which the exquisite, wistful and oddly infectious chamber pop of songs like David’s Prayer, Ink Pot Eyes and Wheel Of Fortune attest. It doesn’t care for anything like The Zombies or post-surf, pre-lunacy Wilson, as Elefant’s press release would have you believe; a better comparison would be with Billy Nicholls‘ criminally unreleased 1968 lite-psych masterpiece Would You Believe, albeit less flowery, with a darker, more melodramatic edge. And if you haven’t had the pleasure of hearing that particular record, buy it, too. 
Unfortunately, even almost consistently brilliant records often have one glaring, irritating character flaw, and Garrie’s ill-fated d�but is no exception. In a bizarre period creative decision that would also inexplicably rear its ugly head on a crop of otherwise perfect Brit psych LPs (Eire Apparent‘s Rock ‘n’ Roll Band, The Fox‘s Goodtime Music, Octopus‘ Johns’ Rock), JB Stanislas, for some reason known only to those in the studio at the time, contains one novelty country knees-up (novelty? country?!) that sticks out like a predictably unwelcome sore thumb. It’s called Queen Of Queens, it’s track 10, it sounds like one of those stupid ’50s send-ups from The Move‘s Message From The Country (Ben Crawley Steel Company), and there’s no reason for it to exist. But that’s a very minor quibble, and the exact reason why someone so kindly invented the ‘skip’ button. 
Apparently the young Scotsman didn’t approve of the way the finished product turned out, unhappy with what he considered to be an excessive amount of heavy-handed orchestration not true to his original artistic vision. Hearing what the original vision would have sounded like sans said orchestral pomp would be diverting, but as it stands, The Nightmare Of JB Stanislas – including, don’t forget, The Most Beautiful Song Ever Recorded – is a precious, immersive, atmospheric and delightfully dated product of a very special time, and rightfully deserves a place in the upper echelons of the (no doubt soon to be established) Baroque and Roll Hall of Fame. Lovely stuff. ….by Jon Chapple……. 
The young Nick Garrie was given the opportunity of a lifetime when traveling in France singing and playing guitar in the late sixties. Then he was a dreamer boy of 19 who composed folk songs and fate decreed he was called by Lucien Morisse , director of radio, great discoverer of talents and label owner Disc AZ. ( Lucien had worked with such famous artists as Brigitte Bardot or Michael Polnareff ) and offered to Nick to record their debut album. On the other hand, the composer and director, Eddie Vartan (brother glamor Sylvie Vartan ), he was responsible for production, not skimping on media and making available to Nick Garrie , an orchestra of 56 classical musicians. Faced with this instrumental deployment, at first, Nick felt "lost and confused” as own words. 
The amazing thing about this story is that after a few weeks to finish recording, Lucien Morisse decided to take his life, and boy did it. This dramatic event left the album without promotion and went completely unnoticed for decades. 
“ The Nightmare of JB Stanislas ” is therefore a missing link in the history of music, one of those hidden gems in the archives of some record by strange quirks of fate. 
The fact is that thirty-five years later, in 2005, was rediscovered and republished in digital by Rev Ola Records , the album includes his first singles and several demos for 1968 and subsequent issues. A total of 29 songs. In the following link, you can listen to the whole:
I have chosen for this occasion, two themes beautifully orchestrated and sung with all the tenderness and melancholy that provides the voice of Nick : “ David ’s Prayer ” and “ Deeper Tones of Blue ”, both bright, but Nick knows I do with light. A third “ Little Bird ” is more folk Pop and more faithful to the beginnings of Nick as a songwriter, a nice theme, although this essay “birdlike” is not up to much less than “ Little Bird ” by the Beach Boys, it is a good song. 
Finally, I leave the player youtube the opening track on the album’s title itself: “ The Nightmare of JB Stanilas” 

Nick Garrie sounds in some passages to Nick Drake , others to Billy Nichols , even reminds me recently posted, Duncan Browne, which is no mean feat for an almost unknown artist in his time, quite a luxury, I’d say. 
His album went from being a damn disk at the time, to be a jewel revered today…..viego zapato marron……….. 

01. The Nightmare Of J.B. Stanislas 
02. Can I Stay With You 
03. Bungle’s Tours 
04. David’s Prayer 
05. Ink Pot Eyes 
06. The Wanderer 
07. Stephanie City 
08. Little Bird 
09. Deeper Tones Of Blue 
10. Queen Of Dreams 
11. Wheel Of Fortune 
12. Evening 

Midnight Sun “Midnight Sun” 1971 Denmark Prog Jazz Rock









Midnight Sun “Midnight Sun” 1971 Denmark Prog Jazz Rock
full
Danish 70’s (1971-1974 ) progrock band, a second incarnation of Rainbow Band as it is essentially the same band that had to change their name in July 1971 as a Canadian band had already registered the name and the band was about to release ind the US and UK. 
As Rainbow Band, a “Supergroup” of danish rock and jazz artists, they releases their selftitled debut album in 1970. The album was re-recorded with new vocalist Allan Mortensen in 1971 and re-released again in the second version under the new band name, Midnight Sun. 
As Midnight Sun the band released two albums and two singles. 
Bent Hesselmann went on as a solo artist, releasing the now rare album “Bøsse”. Peer Frost left the band to join Savage Rose. Allan Mortensen also persued a solo career. 

This album is a rework of the Rainbow Band album with a different singer, and since they chose to change their names (also used by a Canadian Band), so they changed the artwork as well. I’m not sure the Dean-esque artwork is a wise choice for this type of prog that relies more on jazz and blues than on folk and symphonics, though; and I preferred the more unusual previous artwork. With only Bisgaard being replaced by Allan Mortensen, the group remains constant, and if you expected more maturity (not saying it isn’t the case), a lost of freshness was also tobe feared. And indeed, it is the case. 

As opposed to the first version of the album, King Of The Sun has lost some 40 seconds and it’s just as well as it remains the least interesting track on the album, while Where Are You Going To Be is almost doubled in time, both versions having their charms. Talking is the new version of Where Do You Live and I think I prefer the older version’s more immediacy and urgency. The duo track of Nobody/BM are now separated (but it was already the case before) by another track, but none of them are drastically different. 

Sippin’ Wine is a relatively uninteresting blues track that brings little more to the album (it was the only new track on the second version of the album aznd written by Mortensen) and Rainbow Song had too few changes that the Long Hair Label decided to leave out the second version (time restrictions too). Among the two version of the mega Living On The Hill, the later version is clearer- sounding (production-wise), seems more jazz-rock tenser and urgent. Smedegaard’s drumming being for a big part of this, as he pushes Frost’s guitar antics to the limit and at wind-player Hesselman’s expense. 

The proghead could do a good deal by choosing the Long Hair release which holds both version of the album, but gives the preference the Rainbow Band artwork rather than the Dean artwork of Midnight Sun, which is just as well as it is much more charming. Midnight Sun would then again change vocalist (but decided against re-recording this album again) and made two further albums in the progressive jazz-rock vein. In the meantime I find this album’s second version less enthralling overall even if there are some brighter points as well, but since both version are on the same album, the Freudian choice is not to be. …….
Denmark’s Rainbow Band was formed in late 1969 as a supergroup consisting of Peer Frost (ex-Young Flowers), Lars Bisgaard (ex-Maxwells), Carsten Smedegaard (ex-Beefeaters), Bent Hesselmann and the former jazz players Niels Brønsted and Bo Stief (they had backed American jazz musicians at Copenhagen’s Café Montmartre). The idea was to play jazz-influenced progressive rock in the style of Burnin’ Red Ivanhoe and Traffic’s second album. These influences were strongly evident on their 1970 album. It’s a very good effort, still very indicative of the hippie era. The rhythm section still produced the powerful 60s beat, forcing Peer Frost to squeeze out some of his best guitar solos. Lars Bisgaard was replaced by Allan Mortensen (ex-Tears) at the end of 1970. A Canadian group was already using the name Rainbow Band, which forced the Danish group to change their name into Midnight Sun in July 1971. Surprisingly enough, they decided to remake their first album instead of moving on to new material. 

The second version of the album is less powerful and stylistically creeping towards Blood, Sweat & Tears, mostly due to the vocals and supplementary electric piano. Only the second version of “Living On The Hill” was on par with the previous recording. 

With another new vocalist, Frank Lauridsen, Midnight Sun made two more albums of jazzy progressive rock………

Albums: 

Rainbow Band: 

Rainbow Band, 1970 Sonet SLPS 1523 
(Released in the UK as the first album by Midnight Sun(!) on MCA (MKPS 2019) in 1971) 

Midnight Sun: 

Midnight Sun, 1971 Sonet SLPS 1523 
(CD - Black Rose Records, 1999, BR139) 

Walking Circles, 1972 Sonet SLPS 1536 

Midnight Dream, 1974 Sonet SLPS 1547 

Dansk Beat (Compilation), 1975 Sonet SLP 2411 
Line-up: 

Lars Bisgaard - Vocals 
Allan Mortensen - Vocals 
Peer Frost - Guitars 
Niels Brønsted - Piano 
Bent Hesselmann - Sax, Flute 
Bo Stief - Bass 
Carsten Smedegaard - Drums 
Frank Lauridsen - Vocals 
Tom Heath - Bass 
1. Talkin’ 
2. King Of The Sun 
3. Nobody 
4. Where You Going To Be 
5. B.M 
6. Sippin’ Wine 
7. Living On The Hill. 
8. Rainbow Song.

MacKenzie Theory “Bon Voyage” 1974 Australia Jazz Rock fusion









MacKenzie Theory  “Bon Voyage” 1974 Australia Jazz Rock fusion
full…
watch milesago…..
They’re still pretty solid on this album. “Clouds” is the best on the album where the warm psychedelic vibes from the guitar mingle superbly with flow of their impressive band dynamics. The A and C things are somewhat more formulaic jams, though i do enjoy the A thing a bit. The other one is in a role of a filler imo largely thanks to the redundant funkiness and long drum solo. “Supreme Love” summarizes their aspiration for high energy Jazz-Rock Fusion territory, particularly the path layed before them by Mahavishnu Orchestra. Strong musicianship, over the average compositions and an entertaining album. ….
Mackenzie Theory are an excellent fusion band lead by electric viola and guitar, similar to a slightly stripped down Mahavishnu Orchestra. “Bon Voyage” is a bit more jammy than the debut. Four long tracks. ……
Nice fusion band in the vein of The Mahavishnu Orchestra with lead electric guitar and one explosive viola. 
This is a live performance from 1974, full of rich sounds and textures. They loved jazz and it shows. …….
MacKenzie Theory formed in Melbourne, Australia in 1973, centered around the guitar of Rob MacKenzie and the viola of Cleis Pearce. At the time there was a very active music scene in Australia with many bands experimenting mainly in the blues/rock direction. However there was a growing awareness of the fusion, and in particular Weather Report and The Mahavishnu Orchestra. It is from this music that MacKenzie Theory and other bands such as Ayres Rock, drew there influences. 

They, however, created a style that was unique, no guitar pyrotechnics, but rather etheral chords behind and Pearce’s electric viola. The use of a viola instead of a violin was inspired, the deeper tone better suited the music than the high pitch of a violin. MacKenzie was the real leader of the band and the sound centred on his spacy guitar style and very open compositions. Pearce’s viola adds a colour that is perfect for the music. 

They made just 2 albums to a muted commercial response, available only in Australia and long since deleted. First was “Out Of The Blue” in 1973, was recorded live in the studio, a cheap way of recording an album. Despite this, it worked, as it caught the spontanity of the band and showed off their jazz credentials. Following the first album they toured around the country, trying to summon some interest, but didn’t really succeed. 

When the time came for the second album, it was clear that the band was about to fold, hence the title. Again it was decided to record live, this time in concert. A keyboard was added to the mix with anew rhythm section. The preference for long improvised instrumentals is evidenced by the fact that album comprises of just 4 tracks and I suspect that these are edited. MacKenzie’s love of jazz can be seen in the title of the last track,“Supreme Love”, an obvious play on John Coltrane’s “A Love Supreme”. 

There were a few musicians at that time playing the violin in fusion, most noteably, Jerry Goodman in The Mahavishnu Orchestra, Jean Luc Ponty and Michal Urbaniak. Pearce sounded like none of these. Likewise, no one sounded like MacKenzie on guitar and it is this that creates the unique sound and makes the band so interesting. Futhermore, their excellent musicianship and improvisory skills make this a forgotton classic. 

The band had cased to exist by the time the album came out and from the cheap cover one assumes that label boss, Michael Gudinski (later to “discover” Kylie Minogue), couldn’t see a profit. Both MacKenzie and Pearce disappeared from the scene completely and as far as I am aware, have not played since. ….
Appropriately titled, “Bon Boyage” was the farewell album of MacKenzie Theory, marking the end of a fantastic but relatively obscure musical venture from Rob Mackenzie and Cleis Pearce. Recorded live in 1974, “Bon Voyage” also features a new rhythm section of Paul Wheeler and Greg Sheehan, with the addition of pianist Peter Jones. 
The album opens with the superb ‘Clouds,’ building on Mackenzie’s ethereal and dreamy chord sequences overladen by Cleis Pearce’s signature viola-work. After a great solo from Mackenzie, things change pace with the band opting for more of a straight-ahead funk/rock approach. Jones adds some subtle but nice electric piano throughout that perhaps could have been used in “Out of the Blue.” The next two tracks, as implied by their names, are essentially improvisations in A and C. Though they’re solid pieces, they don’t hold the listener’s attention quite like 'Clouds’ or 'Supreme Love’ (The C Thing in particular tends to drag).The final track of the album, as Mackenzie notes at the beginning “needs no introduction.” An interpretation of John Coltrane’s “A Love Supreme,” it successfully showcases Mackenzie’s phenomenal guitar work.Though I prefer their debut “Out Of The Blue” to this, this is still a great effort and comes highly recommended if you liked “Out of the Blue” or fusion in the vein of Mahavishnu Orchestra. Pearce really shines and sounds like none of her contemporaries of the time, such as Jerry Goodman or Michael Urbaniak. Rob Mackenzie’s style is also astoundingly unique to say the least, and I always find myself wishing he had done more of the same kind of thing after MacKenzie Theory. Blistering at times and beautiful/spacey at others. Great improvisation too. (Prog Archives) …….
Rob MacKenzie / guitars
Cleis Pearce / electric viola
Paul Wheeler / bass
Greg Sheehan / drums
Peter Jones / piano 
Side 1:
Clouds (15:43)
The A Thing (5:24)

Side 2:
The C Thing (8:03)
Supreme Love (7:36)

V.A “Groovy Pop Session” 1972 French Psych Prog Rock







V.A “Groovy Pop Session” 1972 French Psych Prog Rock
A classic compendium from the early era of French underground music, Groovy Pop Session captures a few cornerstone units in their infancy, with Ange delivering their typically wrenching Gallic spin on the early Genesis sound and Pulsar offering a glimpse of what their epic Floydian grandeur sounded like four years before hitting the studio with the same eponymously titled track. Other notable tracks include ones by Absinthe (no idea otherwise about ‘em) who turn in a powerhouse bit of spooked and Leslie cabinet-filtered psychedelia and Tac Poum Systeme, who managed a few other singles in their lifetime and here churn out the quite odd “Everybody Needs Somebody To Love”. which singlemindedly grinds though a relentless 10+ minute Delay '68-style psychic noogie over which is spattered recordings of symphonies, crowd hysteria, gurgling electronics, backwards tapes and guitar fireworks. …..
1. Ange-Le Vieux De La Montagne
2. Abracadabra-Tiger
3. Pulsar-Pulsar
4. Tac Poum Systeme-Everybody Needs Somebody To Love
5. Les Moonlights-Reviens Vers Moi
6. Absinthe-Strage Life, Strange Soul 

Socrates “Waiting For Something” 1980 Greek Heavy Rock













Socrates Drunk The Conium  Kyttaro 1982
Socrates Drunk The Conium  Kyttaro 1982

Tουρκογιωργης,Πιτσολαντης,Σπάθας,Τρανταλιδης.Club Trip Plaka.1975
Tουρκογιωργης,Πιτσολαντης,Σπάθας,Τρανταλιδης.Club Trip Plaka.1975



Socrates “Waiting For Something” 1980 Greek Heavy Rock
Socrates “Lady” 1980 
full
Socrates Drank The Conium 1973, Live στον Αγιο Κοσμα
Socrates is the most legendary progressive rock band from Greece
from 70’s and 80’s .
Waiting for Something album was released 1980 and is the fifth studio album of the band
Recorded at ERA Studio Athens September 1979 February 1980
Recording and mixing engineer Costas Fassolas !!
Produced by Mikis Corinthios 
Socrates Drank the Conium were undoubtedly the most important exponents of the Greek rock scene throughout the 1970s and up to the early 1980s. Their name has attained a somewhat legendary status and commands considerable respect among Greek rock fans and critics up to this day.

Although the name ‘Socrates Drank the Conium’ first appeared in 1969, the story of the band goes back to the time when fellow high-school students Antonis Tourkogiorgis and Yiannis Spathas formed The Persons. The impeccable synchronization and exemplary blending of Spathas’s guitar playing with Tourkogiorgis’s distinctive use of bass was evident from early on, as was the potential for the remarkable compositions that were about to emerge.
After releasing three singles and making several live appearances as Persons, they changed their name to Socrates Drank the Conium (or simply Socrates, as friends and fans would end up calling them) and made their recording debut (Socrates Drank the Conium, 1972) as a trio, with Elias Boukouvalas behind the drums. The album is characterized by an explosive mix of blues, heavy rock and psychedelic elements much akin to the sound of bands like The Jimi Hendrix Experience and Cream. Apart from such obvious influences, other artists that had a significant impact on Socrates included Ten Years After, Fleetwood Mac, John Mayal, Free and Led Zeppelin. Despite the rather poor production and the unhelpful recording conditions, which also concern their next album (Taste of Conium, 1972), Socrates’ powerful message got through and resulted in a warm reception from both Greek public and press of the time.
The band’s biggest asset was undeniably the astonishing technique of guitarist John Spathas whose virtuosity and musicality produced results of exceptional power and expressiveness when combined with the band’s rock-solid rhythm session. In addition, the frequent incorporation of traditional Greek elements in Spathas’s guitar passages and solos would also become one of the band’s trademarks and most significant innovations.

The introduction of Live in the Country – the very first song in Socrates’ recording career – is a brilliant demonstration of Spathas’s skillful guitar playing and highly idiomatic musical language, which arises from a combination of a Hendrix-like sound and elements of Greek folk music.
By the time their third album (On the Wings, 1973) hit the shelves, Socrates had already attained a preeminent place amongst contemporary Greek bands. Having played at most of the major venues in Greece but also elsewhere in Europe (including club Paradiso in Amsterdam), Socrates became known for the forcefulness and electrifying atmosphere of their live performances.
The creative course of Socrates culminated in the mid-1970s, when their collaboration with keyboardist and composer Vangelis Papathanassiou (who had also been a member of Aphrodite’s Child) led to the release of Phos (1976). Vangelis’s touch gave the band a more lyrical and elegiac sound that is clearly distinguishable throughout the album. Recorded in London, Phos (“light” in Greek) stands out as the crowning achievement of not just the band, but the entire Greek progressive rock scene of the era.

The album contains pieces of profound beauty such as Queen of the Universe, as well as a popular rendition of Starvation, which had appeared on the band’s debut album. The indisputable highlight, however, is Mountains (which would be re-recorded again in 1980), where Spathas embarks on an improvisatory trip of monumental scale, showcasing his exceptional guitar technique and unique assimilation of Greek folk musical idioms.

In the early 1980s, Socrates returned with two more noteworthy attempts (Waiting for Something and Breaking Through) and a couple of years later the band released its swan song (Plaza, 1983), having a last shot at international fame. Just before the turn of the millennium Socrates came together for a series of concerts which resulted in the release of their live album Live in Concert ’99, a record that effectively summarizes their long and remarkable career. ………
Οι Socrates είναι το καλύτερο και το πιο ιστορικό Rock συγκρότημα της χώρας μας, κυρίως στη δεκαετία του ‘70. Το ιστορικό και αξεπέραστο αυτό συγκρότημα δημιουργήθηκε στα τέλη των 60’s, από δυο συμμαθητές τους Γιάννη Σπάθα και τον Αντώνη Τουρκογιώργη (στον Πειραιά).

Το απόλυτο Ελληνικό Rock group που σφράγισε με το πέρασμα του όλη την πορεία της Ελληνικής Rock σκηνής, ήταν η εποχή της μεγάλης μουσικής έκρηξης σε παγκόσμιο επίπεδο στο χώρο της Rock. Μιας έκρηξης που ξεπήδησε από το κίνημα των hippies και την γενιά της αμφισβήτησης και είχε σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση στο μουσικό στερέωμα, καλλιτεχνών που έμειναν αξεπέραστοι και κλασικοί.

Οι Socrates έπαιξαν ένα κράμα ανάμεσα σε Rock - Hard Rock - Blues Rock - Progressive Rock και Heavy Psychedelic Rock, με ιδιαίτερη επιτυχία θέλω να πιστεύω.

Οι κοινή αγάπη για την μουσική έκανε τους Socrates, από ερασιτεχνικό σχήμα σε πραγματικό επαγγελματικό συγκρότημα, καθώς και σημείο αναφοράς για πολλούς.

Πριν τους Socrates, ήταν στο ερασιτεχνικό σχήμα Persons μαζί με τον Ηλία Ασβεστόπουλο, (2002 GR), οι Persons ήταν λοιπόν ο προπομπός των Socrates αφού έπαιζαν σε αυτούς οι: Σπάθας - Τουρκογιώργης - Μπουκουβάλας, σαν Persons κυκλοφόρησαν 3 σπάνια (πια) singles.

Οι Socrates ήταν μια από τις καλύτερες στιγμές του Ελληνικού Rock. Ακολούθησαν το ρεύμα της εποχής τραγουδούν Αγγλικά, συνδυάζοντας με τον καλύτερο τρόπο το Hard Rock με στοιχεία Ελληνικής παραδοσιακής μουσικής. Σ’ αυτό συνέβαλε και η πολύ καλή τεχνική τους, γεγονός που τους καθιστά ακόμη και σήμερα (2007) περιζήτητους sessions μουσικούς.


Στα τέλη του 1968 αρχές 1969 ξεκινούν παίζοντας συνθέσεις των Cream, Rolling Stones, Jimi Hendrix, (ακούν τα τραγούδια σε juke-box και μετά τρέχουν στο σπίτι να τα προβάρουν, αφού δεν είχαν pick-up και δίσκους).

Τότε οι Socrates Drank The Conium, (και αργότερα χάριν συντομίας Socrates), ήταν οι εξής: Αντώνης Τουρκογιώργης - Vocals/ Bass, Γιάννης Σπάθας - Guitars και Ηλίας Μπουκουβάλας - Drums.

Το 1970 κυκλοφορούν το πρώτο τους single “Κλείσ’ Τα Μάτια Σου Και 'Ακου”, για πρώτη και τελευταία φορά στην μουσική τους καριέρα χρησιμοποιούν Ελληνικό στίχο.

Η πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση έγινε το 1970 στο club “Bunny”, στο Σύνταγμα, την ίδια χρονιά εμφανίσθηκαν και στα απογευματινά του “Φλοίσβου”.

Η περίφημη συναυλία στο γήπεδο του “Sporting”, τα Χριστούγεννα του '70, τους καθιερώνει σαν το καλύτερο Ελληνικό Rock συγκρότημα της εποχής και έτσι τους έδωσε το κουράγιο να συνεχίσουν. Αυτό το γεγονός τους άνοιξε το δρόμο για την μεγάλη καριέρα στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Εκείνες τις εποχές δεν έχουν και την καλύτερη αντιμετώπιση από την χούντα, αφού σε μια συναυλία τους στην Θεσσαλονίκη τους έκοβαν συνεχεία το ρεύμα, με αποτέλεσμα να μην ακούγονται καθόλου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τον εκνευρισμό του group και συνεχεία αυτού το κοινό να κάνει φασαρίες στο χώρο του γηπέδου, και να κατηγορηθούν οι Socrates σαν ηθικοί αυτουργοί.

Το 1971 παίζουν στο club “Κύτταρο” με νέα σύνθεση, αφού έχουν έλθει οι Γιώργος Τρανταλίδης - Drums και Johnny Lambizi - Guitar, την ίδια χρόνια αποχωρούν οι Τρανταλίδης (πηγαίνει στους Αναδέλτα) και Lambizi, επανέρχεται ο Μπουκουβάλας και οι Socrates γίνονται πάλι τρίο. Τότε συμμετέχουν στην περίφημη πλέον ζωντανή ηχογράφηση “Ζωντανοί Στο Κύτταρο” με ένα μοναδικό (ζωντανά ηχογραφημένο) instrumental κομμάτι το “Ηλεκτρικός Σωκράτης”, διάρκειας 10 λεπτών, αυτό το κομμάτι δεν υπάρχει σε κανέναν από τους δίσκο τους.

Το πρώτο τους ολοκληρωμένο album κυκλοφορεί το 1972 και φέρει απλά το όνομα τους “Socrates Drank The Conium” (PolyGram) σε παραγωγή του Φίλιππου Παπαθεοδώρου, το album ηχογραφήθηκε σε 3 μόνο ώρες, δυστυχώς ήταν μια κακή παραγωγή, αλλά που όμως δεν μπορούσε να κρύψει με τίποτα τις αρετές του σχήματος. Τραγούδια σαν τα: Live In The Country", “Starvasion” (αρχική εκτέλεση), “Something In The Air” είναι μοναδικά.

Το δεύτερο τους album “Taste Of Conium” κυκλοφορεί στα τέλη του '72, πάλι από την PolyGram σε παραγωγή Φίλιππου Παπαθεοδώρου, τα τραγούδια: “Wild Satisfaction” (διασκευή στο γνωστό τραγούδι των Rolling Stones “Satisfaction”), “See See Rider”, “Waiting For The Sun”, “Born To See Be Free” κάνουν την αίσθηση.

Αμέσως μετά την κυκλοφορία του δεύτερου τους album πηγαίνουν στην Ολλανδία, επιχειρώντας την πρώτη τους προσπάθεια για διεθνή αναγνώριση. Εκεί μένουν και παίζουν σε διάφορα clubs για 8 μήνες, εμφανίζονται και στο γνωστό Rock club “Paradiso” όπου κερδίζουν τον τίτλο του καλύτερου group του μήνα. Φεύγουν από την Ολλανδία, όταν τους πιάνει η αστυνομία να βρίσκονται παράνομα στη χώρα, χωρίς άδεια εργασίας.

Στο club “Paradiso” του Άμστερνταμ είχαν περισσότερο κόσμο απ’ ότι είχαν στο διπλανό club οι Pink Floyd!!!

Το 1973 ο Μπουκουβάλας πηγαίνει να υπηρετήσει τη μαμά παρτίδα και στη θέση του έρχεται ξανά ο Τρανταλίδης, ενώ στο group προσχωρεί και ο Κώστας Δουκάκης - Guitar (Εξαδάκτυλος). Με αυτή τη σύνθεση ηχογραφείτε το τρίτο album “On The Wings” (μέσα σε 8 μόνο ώρες με παραγωγό τον Κώστα Φασόλα, ξανά στην PolyGram), θεωρείτε από πολλούς ως το καλύτερο μέχρι τότε και πιο σκληρό album τους, τα “Who Is To Be Blame”, “Death Is Gonna Die”, “On The Wings Of Death” αποδεικνύουν τα παραπάνω, ενώ ο ήχος τους έχει αλλάξει προς το καλύτερο.

Το “On The Wings” παραμένει Νο1 στα play-list, σε όλους τους κολεγιακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς στην Georgia, USA, για ένα ολόκληρο μήνα!!!.

Αυτό το σπουδαίο γεγονός, για Ελληνικό συγκρότημα, αναφέρθηκε με εγκωμιαστικά σχόλια από το έγκυρο μουσικό περιοδικό Billboard τον Ιούνιο του 1974. Επίσης αποσπούν εκπληκτικές κριτικές από τον Αμερικάνικο τύπο και το ραδιόφωνο.

Λίγο μετά οι Socrates επιχειρούν ξανά για την διεθνή καριέρα, αυτή την φορά πηγαίνουν στο Παρίσι όπου εκεί γνωρίζουν τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, όπου τους προτείνει να γίνουν η μπάντα του για την επερχόμενη Ευρωπαϊκή περιοδεία του. Οι Socrates δέχονται και έτσι ξεκινά μια εμπειρία από αμέτρητα live στην Ευρώπη, με αποκορύφωμα την ζωντανή εμφάνιση στο “Radio Luxemburg”, καθώς και μια προσωπική φιλία διαρκείας με τον «μεγάλο Έλληνα μουσικό» Βαγγέλη Παπαθανασίου.

Το 1974 γίνονται διάφορες ανακατατάξεις στη σύνθεση του σχήματος, κάνουν περιορισμένες ζωντανές εμφανίσεις, εξαιτίας των προστριβών που έχουν με την δισκογραφική τους εταιρία. Αυτήν την περίοδο από το συγκρότημα πέρασαν κατά καιρούς οι εξής μουσικοί: Αντώνης Πιστολάντης - Bass, Κώστας Καραμήτρος/ Τάσος Φωτοδήμος - Drums, Νίκος Πολίτης - Bass και Δημήτρης Πολύτιμος - Keys (οι δυο τελευταίοι ξαναβρίσκονται στο group το 1978).

Το 1975, μετά από πρόταση του Βαγγέλη Παπαθανασίου στην δισκογραφική τους εταιρία, πηγαίνουν στο Λονδίνο (με σύνθεση Σπάθας, Τουρκογιώργης, Τρανταλίδης) και ηχογραφούν στο Orange Studio το τέταρτο τους album “Phos” (PolyGram), που μάλιστα κυκλοφόρησε και στην Αμερικάνικη αγορά με διαφορετικό όμως εξώφυλλο από την Ελληνική έκδοση (βλ. δισκογραφία). Οι Socrates δεν θυμίζουν κανένα άλλο συγκρότημα, έχουν αποκτήσει πια ένα μοναδικό προσωπικό ήχο.

Το “Phos” είναι το κορυφαίο Rock album στην δεκαετία του '70, καθώς είναι ο πιο εμπορικός δίσκος Ελληνικού συγκροτήματος όλων των εποχών με πάνω από 200.000 πωλήσεις. Αυτό το album γνωρίζει μεγάλη εμπορική επιτυχία σε Ευρώπη και Αμερική, σε μια περίοδο που είχαν ταυτόχρονα κυκλοφορήσει δίσκους ο Bob Dylan, οι Black Sabbath… οι κριτικοί του Billboard παραμιλούσαν με το Ελληνικό συγκρότημα που λεγόταν Socrates.

Το συνθετικό τους ταλέντο μας δίνει μοναδικά τραγούδια όπως τα κλασσικά: “Starvasion”, “Killer”, “Queen Of The Universe”. Θα χαρακτήριζα το τραγούδι “Starvation” αξεπέραστο και το αρχικό του riff (και όχι μόνο), εφάμιλλο και αναγνωρίσιμο όπως των τραγουδιών “Smoke On The Water (Deep Purple) και "Paranoid” (Black Sabbath).

Αν οι Socrates ήταν Αγγλικό ή Αμερικάνικο συγκρότημα, σίγουρα θα είχαν κάνει διεθνή καριέρα, και πολλά ξένα σχήματα δεν θα είχαν λόγο να υπάρχουν.

Ο ήχος στα πλήκτρα του Βαγγέλη Παπαθανασίου δίνει ένα καινούργιο χρώμα στη μπάντα, τα τραγούδια αποκτούν μια μεγαλειώδεις επική χροιά, έχουν κάτι το εμβατηριακό.

Το παίξιμο του Γιάννη Σπάθα στο κομμάτι “Mountains”, επηρεασμένο από παραδοσιακά ακούσματα της Ηπείρου, τον τοποθετεί στο πάνθεων των μεγάλων μουσικών. Όλο το group αποδίδει τα μέγιστα με την κατάλληλη και σωστή κατεύθυνση του Βαγγέλη Παπαθανασίου.

Το ιδανικό παίξιμο στην κιθάρα, καθιέρωσε τον Γιάννη Σπάθα στο πάνθεον των Ελλήνων κιθαριστών και έγινε συνώνυμο όνομα με την Rock κιθάρα, ενώ το επιβλητικό παίξιμο στο μπάσο του Αντώνη Τουρκογιώργη, του δίνει ένα προσωπικό ύφος. Ενώ ο Τρανταλίδης πίσω από τα τύμπανα είναι φανταστικός, ο ήχος είναι μοναδικός γεμάτος όγκο και βάθος, απίστευτο παίξιμο.

Οι Socrates είναι πια βιρτουόζοι μουσικοί, αυτό το γεγονός κινεί το ενδιαφέρον μεγάλων Ελλήνων καλλιτεχνών όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίκης Θεοδωράκης, η Μαρία Φαραντούρη και άλλων.

Στη διάρκεια της διετίας 1976-1978 από τους Socrates πέρασαν επίσης οι μουσικοί Παύλος Αλεξίου και Κώστας Γανωσέλλης στα πλήκτρα.

Το 1978 αποχωρεί από το συγκρότημα ο Γιώργος Τρανταλίδης (ο οποίος δημιουργεί την ίδια χρονιά το jazz σχήμα Sphinx), την θέση του παίρνει ο Νίκος Αντύπας. Την ίδια περίοδο στους Socrates έρχονται ο Παύλος Αλέξιου - Keyboards, και ο Γιώργος Ζηκογίαννης - Bass, (αντικαθιστά τον Αντώνη Τουρκογίωργη στο μπάσο, ο οποίος περνά στην ρυθμική κιθάρα). Με αυτή την σύνθεση ηχογραφούν το album “Waiting For Something” που κυκλοφορεί το 1980, ένα όμορφο και καλοδουλεμένο μουσικό σύνολο τραγουδιών, τα τραγούδια που ξεχωρίζουν από αυτή την δουλειά είναι τα: “Mr. WC”, “Lady”, “Mountains” (διαφορετική εκτέλεση από αυτή του - Phos)“, και "Valley Of Glory”. Το album αυτό ηχογραφήθηκε τη χρονική περίοδο ανάμεσα στο Σεπτέμβριο του 1979 και το Φεβρουάριο του 1980, στα Era Studios σε παραγωγή Μίκη Κορίνθιου (παλιό δημοσιογράφο του περιοδικού Ποπ & Ροκ). Το “Waiting For Something” κυκλοφόρησε από νέα δισκογραφική εταιρία την Minos.

Παράλληλα οι Σπάθας - Τουρκογίωργης - Αντύπας, συμμετέχων σε ηχογραφήσεις και περιοδείες του Μάνου Χατζιδάκι, του Μίκη Θεοδωράκη και της Μαρίας Φαραντούρη. Σαν καλοί δεκτές μουσικών επιρροών, γίνονται ακόμη καλύτεροι δίπλα σ’ αυτούς τους μεγάλους δάσκαλους και ολοκληρώνονται σαν μουσικοί, η διαρκής μελέτη των οργάνων τους καθιστά τους Socrates βετεράνους της Ελληνικής Rock σκηνής.

Με την σύνθεση Σπάθας - Τουρκογίωργης - Αντύπας ηχογραφούν το 1981 το album “Breaking Through” τραγούδια που ξεχωρίζουν αμέσως είναι τα “Born Again”, “Master Of Disaster”, “Don’t You Like”. Δυστυχώς αυτό το album δεν είχε την τύχη που θα έπρεπε, χάθηκε γρήγορα αφού δεν ακουστικέ σχεδόν καθόλου. Ο δίσκος αυτός ηχογραφήθηκε στα Stam Studios, σε παραγωγή από τα μέλη του σχήματος.

Μετά την κυκλοφορία του album φεύγουν πάλι για την Αγγλία, αυτή τη φορά προσκεκλημένοι από τον γνωστό παραγωγό-μηχανικό ήχου Vic Coppersmith-Heaven.

Εκεί παίζουν στο γνωστό Rock club “Dingwalls”, club από το οποίο ξεκίνησαν την καριέρα τους γνωστοί μουσικοί όπως: Eric Clapton, Jimi Page, Who… και κάνουν μεγάλη εντύπωση με το καλοδουλεμένο Rock που παίζουν.

Ιστορική είναι η άρνηση τους στην μεγάλη χρηματική πρόταση της δισκογραφικής εταιρίας Warner, αξίας 50.000 στερλινών, το οποίο συνεπαγόταν με εγκατάσταση στην Αμερική σε μόνιμη βάση.

Το 1983 τελικά δέχονται ένα παγκόσμιο συμβόλαιο από την Virgin, αξίας 15.000 στερλινών. Μπαίνουν στα studios (Town House, Jam Studios, PRT Studios, Chipping Norton Studios), ενώ κάποια μέρη του δίσκου ηχογραφούνται και στα Ελληνικά Sierra Studios.

Κυκλοφορούν το album “Plaza”, με την κάπως λουστραρισμένη παραγωγή από τον Vic Coppersmith-Heaven (Jam, RollingStones, Peter Gabriel, Joe Cocker, Black Sabbath).

Για να επιβληθούν στη διεθνή αγορά, αλλάζουν το όνομα τους από Socrates σε Plaza, αλλάζουν εμφάνιση καθώς και εταιρία. Για τις ανάγκες του album παίρνουν τον στιχουργό του Elton John, Gary Osborne, να βοηθήσει τον Αντώνη Τουρκογίωργη στο γράψιμο των στίχων, ενώ στα “Hot Town” και “Because Of You” συμμετέχει ο κιθαρίστας Louis Bertignac (Telephone).

Αυτός ο δίσκος έχει πιο στρογγυλεμένο light ήχο αν και πρωτοποριακός, σαν άκουσμα είναι διαφορετικός από αυτό που έχουμε συνηθίσει, όχι ότι είναι κακός αλλά… αν και τα τραγούδια “Baby I’m Leaving”, “Stray Dogs”, “Living In A Hot Town” αξίζουν την προσοχής σας.

Για την προώθηση του δίσκου περιοδεύουν σε Αγγλία και Σκωτία μαζί με το κορυφαίο Hard Rock σχήμα των UFO, σε 24 πόλεις, με αποκορύφωμα την εμφάνιση στο “Hammersmith Odeon” του Λονδίνου στις 14 & 15-Απριλίου-1983, όπου γίνετε κυριολεκτικά χαμός από κάτω, με τον κόσμο να ζητάει πένες και μπαγκέτες από τους Socrates.

Μετά από αρκετό καιρό στην Αγγλία το 1984, νιώθουν υπερβολικά κουρασμένοι και νοσταλγοί της πατρίδας, επιπλέον και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι οι εποχές έχουν αλλάξει και ότι είναι μεγάλοι πια (πάνω από τα 30), για να κολυμπήσουν στα βαθιά νερά, αν αυτό γινόταν 10 χρόνια πριν θα το επιχειρούσαν, να μείνουν και να το παλέψουν όσο μπορούσαν.

Επιχείρησαν για μια ακόμη φορά να επιβληθούν στη διεθνή αγορά και κυρίως στην Αγγλία, αλλά και αυτή η προσπάθεια έμεινε χωρίς αποτέλεσμα.

Έτσι επιστρέφουν πίσω στην Ελλάδα για μερικές συναυλίες και γύρω στο 1986… διαλύονται, και τα μέλη του συγκροτήματος ακολουθούν ξεχωριστές επιτυχημένες προσωπικές καριέρες. Μέλη του συγκροτήματος παίζουν επαγγελματικά με την ορχήστρα του Γιώργου Νταλάρα σε συναυλίες σε Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό.

Οι Σπάθας - Τουρκογίωργης συνεχίζουν την μουσική τους καριέρα είτε με προσωπικούς δίσκους είτε με συμμετοχές σε δίσκους άλλων καλλιτεχνών, έτσι μένουν μέσα στη μουσική, αλλά από άλλο όχι και τόσο Rock μετερίζι, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι είναι άνευ καλλιτεχνικής άξιας, το αντίθετο μάλιστα.

Το 1991 επανακυκλοφορούν σε βινύλιο τα 4 πρώτα τους album (από την PolyGram), μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν πολύ δύσκολο να τα βρει κάποιος στην αρχική τους έκδοση, αφού είχαν καταργηθεί αρκετά χρόνια πριν. Έτσι ξανά ήρθαν στα δισκοπωλεία οι ιστορικοί πρώτοι δίσκοι των Socrates.

Έτσι αρχίζουν να ακούγονται ξανά, γίνεται θετικός ντόρος γύρω από το όνομα τους, πολλοί ακούν αυτό το κορυφαίο σχήμα και ψάχνουν απεγνωσμένα την δισκογραφία τους. Το ιστορικό πλέον περιοδικό (Ποπ & Ροκ) το 1996, κυκλοφορεί ένα best of… με ακυκλοφόρητα και μη τραγούδια του σχήματος από 1976 έως το 1983, και πραγματικά γίνεται χαμός, όλοι θέλουν να μάθουν περισσότερα για το σπουδαίο αυτό Ελληνικό σχήμα.

Το 1997 η PolyGram κυκλοφορεί ένα box-set με 5 CD’s, είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο για Ελληνικό Rock συγκρότημα, αυτό δείχνει ότι οι δισκογραφικές δουλειές των Socrates είναι πλέον κλασσικές και ανεκτίμητες για όλους.

Έτσι είναι θέμα χρόνου και το ίδιο το συγκρότημα να κάνει reunion, τελικά το 1999 προς μεγάλη έκπληξη και ευχαρίστηση του κοινού τους αποφασίζουν να ενωθούν ξανά (Σπάθας - Τουκογίωργης - Τρανταλίδης) και ανακοινώνεται η συναυλία επανένωσης τους, (στον Λυκαβηττό στις 23-Ιουνίου) και γίνεται αμέσως sold-out.

Την ίδια χρονιά μετά από 30 χρονιά καριέρας κυκλοφορεί επιτέλους το πρώτο live album των Socrates, έτσι το αξιοσημείωτο αυτό γεγονός υπάρχει για πάντα σαν παρακαταθήκη για το μέλλον.

Το live album ονομάζετε “Live In Concert 1999”, κυκλοφορεί στα τέλη του '99 και είναι ηχογραφημένο σε τρεις συναυλίες τους (Λυκαβηττό - Ιωάννινα - Πετρούπολη), την παραγωγή έχουν αναλάβει οι Σπάθας - Τουρκογίωργης - Τρανταλίδης. Εκτός των μεγάλων επιτυχιών του group περιέχει και τρία ακυκλοφόρητα τραγούδια τα “Justice”, “The Visitor” και “High Speed Ride”, ενώ ακόμα διασκευάζουν 4 τραγούδια του Jimi Hendrix τα “Voodoo Chile”, “Red House”, “Little Wing” και “Message Of Love”, μαζί τους συμμετέχει και ο Δημήτρης Μπέλλος στα πλήκτρα. Επίσης έχουν συμπεριλάβει άλλες 2 διασκευές στα εξής τραγούδια “I Just Wanna Make Love To You” (Willie Dixon) και “Bring It On Home To Me” (SamCooke).

Οι Socrates ακούγονται ακόμη και σήμερα πρωτοποριακοί όπως ήταν και στην αρχή της καριέρας τους, και φαίνεται ότι τα χρόνια της απουσίας τους σαν συγκρότημα, έχουν απλώς ισχυροποιήσει τον μύθο τους.

Την ίδια χρονιά πραγματοποιούν περιοδεία σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, και έτσι δίνουν την ευκαιρία στους μεγαλύτερους να τους θυμηθούν ξανά, αλλά και στους πιο μικρούς να τους γνωρίσουν.

Μέχρι και σήμερα (2007), σε τακτά χρονικά διαστήματα κάνουν εμφανίσεις σε διάφορες μουσικές σκηνές ανά την Ελλάδα, με κυριότερο βάρος τις εμφανίσεις στην Αθήνα.

Το 2006 και συγκεκριμένα στις 12-Ιουλίου, ήταν support στην συναυλία των μοναδικών Toto στην χώρα μας.

Όπου βρείτε την ευκαιρία να τους δείτε ζωντανά μη το αμελήσετε, κάντε αυτή την χάρη στον εαυτό σας, (αν και χωρίς τον Τρανταλίδη που έχει αποχώρηση, την θέση του έχει πάρει ο Μάκης Γιούλης ενώ στα πλήκτρα βρίσκουμε τον Αστέρη Παπασταματάκη), θα είναι μια εμπειρία να δείτε αυτό τον μύθο που λέγετε Socrates, μπροστά σας ζωντανά.

Το group με τους πιο φανατικούς οπαδούς στην Ελλάδα, έχουν εδώ και καιρό έτοιμο νέο υλικό, αλλά ακόμα δεν έχει κυκλοφορήσει τίποτα, τι περιμένετε;

Τέλος, οι Socrates κατάφεραν με την διεθνή τους καριέρα να βάλουν την Ελλάδα μια για πάντα στις εγκυκλοπαίδειες της Rock μουσικής.

Είναι το μοναδικό Ελληνικό συγκρότημα που παρέμεινε σε παγκόσμια μουσική τροχιά για περισσότερα από 30 χρόνια. ……..
Plays
Αντώνης Τουρκογιώργης - Φωνή & Ρυθμική Κιθάρα
Γιάννης Σπάθας - Κιθάρα
Γιώργος Ζηκογιάννης - Μπάσο
Παύλος Αλεξίου - Πλήκτρα
Νίκος Αντύπας - Τύμπανα , Κρουστά 
Socrates:
George Zikoyannis: Bass
Pavlos Alexiou: Keyboards
Nikos Antipas: Drums, Percussion
Yannis Spathas: Lead Guitar
Antonis Tourkoyorgis: Lead Vocals, Guitar 
Discography
SINGLES

PERSONS: Drive My Mustang/ All The World Is Mine (1966)

PERSONS: John’s Flight/ Young Girl (1968)

PERSONS: Είσαι Το Κορίτσι Π’ Αγαπώ/ Μόνο Μια Φορά (1969)

SOCRATES: Κλείσ’ Τα Μάτια Σου Και 'Ακου/ Έλα Κοντά Μου (1970)

SOCRATES: Take A Ride In The Sky/ Flying And Dreaming (1970)

SOCRATES: My Only Fellow/ Friends Blues (1971)

SOCRATES: Starvation/ Live In The Country (1972)

SOCRATES: Highway Triper/ Don’t Be Long (1974)

SOCRATES: Starvation/ Queen Of The Universe (1976)

SOCRATES: Justice (1999)

Albums

Live at Kyttaro- 1971 
Socrates Drank the Conium - 1972 
Taste of Conium - 1972 
On The Wings - 1973 
Phos - 1976 
Waiting for Something - 1980 
Breaking Through - 1981 
Plaza - 1983 
Live in Concert - 1999

ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Θα σας παρουσιάσω μερικές μόνο από τις συλλογές που έχουν κυκλοφορήσει.


ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΣΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ (1971)

Η ιστορική πλέον ζωντανή συλλογή που κυκλοφόρησε το 1971, περιλαμβάνει τα καλύτερα Ελληνικά Rock σχήματα τις εποχής (Εξαδάκτυλος, Δάμων Και Φιντίας, Δ. Γλέζου).

Οι Socrates συμμετέχουν σε αυτό το album με το instrumental κομμάτι “Ηλεκτρικός Σωκράτης”, που δεν υπάρχει σε κανέναν άλλο δίσκο τους.

THE SINGLES COLLECTION (1996)

Συλλογή που κυκλοφόρησε το περιοδικό (Ποπ Και Ροκ), και περιλαμβάνει τα singles του group από 1966 έως το 1976, καθώς και δυο τραγούδια από το LP “Plaza”.

Σύνολο 17 τραγούδια.

THE COMPLETE POLYDOR YEARS (1997 BOX-SET)

Το Box-set αυτό κυκλοφορεί το 1997 και περιέχει τα albums που ηχογράφησαν οι Socrates για λογαριασμό της PolyGram.

Αυτά είναι τα εξής: “Socrates Drunk The Conium”, “Taste Of Conium”, “On The Wings” και “Phos”. Ενώ περιέχει επίσης ένα booklet 40 σελίδων με την ιστορία του σχήματος, καθώς και ένα bonus CD με 8 τραγούδια από singles

THE ORIGINAL SINGLES (2005)

Συλλογή που περιλαμβάνει 8 τραγούδια, δυο εκ τον οποίον είναι με Ελληνικό στίχο.

THE VERY BEST OF… (2005)

Συλλογή που περιέχει τα 14 καλύτερα τραγούδια των Socrates.

14 ΜΕΓΑΛΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (2006)

Όπως λέει και ο τίτλος της συλλογής αυτής, περιέχει 14 τραγούδια του group……. 

johnkatsmc5, welcome music..